یک شام ساده، یک علمی تخیلی شاهکار، کمتر دیده شده

🔸یک شام ساده،  یک علمی تخیلی شاهکار، کمتر دیده شده

🔹 تاحالا شده دچار حس آشناپنداری بشید؟ 

فیلم "انسجام" با همین گزاره روانشناختی، شاهکاری که کمتر دیده شده، را تولید کرده.

این فیلم از یک شام دوستانه ساده شروع میشه، و با پیچیدگی‌های فلسفی و المان‌های علمی تخیلی، از خود بیگانگی را بهتون نشون میده. 

🔸داستان چیست؟ 

داستان از یک شب معمولی شروع میشه، هشت تا دوست، دور هم جمع شدن تا شام بخورند و خوش بگذرونند. گفتگوها روون و عادیه و طبیعیه، از زندگی، شغل، روابط و گذشته حرف می‌زنند. همه چیز کاملا عادیه ، و شاید فکر کنید قراره عادی بمونه،اما اینطور نیست،

در ابتدا هیچ نشونه‌ای از یه فیلم علمی-تخیلی بزرگ و عمیق نمی‌بینید.

اما اوضاع از وقتی عجیب میشه که یک ستاره‌ی دنباله‌دار از آسمون رد می‌شه. برق قطع می‌شه، گوشی‌ها آنتن نمیدن و یه جور حس وهم‌آلود توی فضا پخش میشه.

 اولش همه فکر می‌کنند یه اتفاق ساده‌ست، اما کم‌کم متوجه می‌شن که اتفاقات عجیب‌تر از این حرف‌هاست. 

فیلم کلیشه‌ مهمانی رو به یک تصویر سورئال تخیلی گره میزنه، 

صداهای عجیب از بیرون میاد، یکی از دوست‌ها یه جعبه پیدا میکنه که توش چیزایی هست که نباید باشن،

🔸چرا «Coherence» اثر موفقی است؟ 

اگه دنبال انفجارهای فضایی، سفینه‌های عظیم یا جلوه‌های ویژه میلیاردی هستید، Coherence فیلم مناسب شما نیست. و دقیقا همین جاست که این فیلم درخشان میشه. تمام بودجه‌ی این فیلم در حدی بود که تهیه‌کننده‌ها باید از جیب خودشون پول میدادند.

 اما با همین بودجه‌ی ناچیز، فیلم کاری می‌کنه که خیلی از بلاک‌باسترهای چند صد میلیون دلاری نمی‌تونن، این فیلم هویتتون رو به چالش میکشه. 

کل فیلم تقریبا توی یک اتاق اتفاق می‌افته و همش دیالوگ و حرف زدنه. اما نه حرف زدن‌های بیهوده و مصنوعی. دیالوگ‌ها طبیعی و واقعی‌اند. د شخصیت‌ها بدون فیلمنامه از قبل تعیین شده، سر صحنه بداهه‌گویی می‌کردند و این از نکات جالب این فیلمه. 

🔹 فیلم از مفهوم واقعیت‌های موازی و  مکانیک کوانتوم استفاده می‌کنه، اما نه به شکل شعاری یا خیلی پیچیده. اون رو تبدیل می‌کنه به یک ابزار برای ایجاد تعلیق و وحشت. 

🔸بازی با هویت 

یکی از شاهکارهای Coherence اینه که چطور با مفهوم هویت بازی می‌کنه. وقتی چندین نسخه‌ی مختلف از یک واقعیت شروع به هم‌پوشانی می‌کنند، دیگه چطور می‌تونید مطمئن باشید که نسخه‌ی درست خودتون هستید؟ یا اصلا نسخه‌ی درستی وجود داره؟

فیلم کاری می‌کنه که شما هم مثل کارکترها، شروع به شک کردن به هویت خودتون و اطرافیانتون بکنید. کدوم "من" واقعیه؟ اون کسی که سر میز شام نشسته و داره با دوستاش حرف میزنه؟ یا اون کسی که ممکنه دقیقا توی همون خونه، فقط چند متر آن طرف تر داره همین مکالمه رو تجربه می‌کنه؟ این حس، یک جور اضطراب اگزیستانسیال مدرن به شما میده، که حقیقتا برای خودم جذاب و مبتکرانه بود. 

اینکه فیلم تماما در یک اتاق به این زیبایی مفهوم زمان و فضا و هویت رو به بازی میگیره، خلاقانه بود. 

و تبدیل کلیشه ژانری به یک صحنه دراماتیک علمی تخیلی به طورکلی یه نوآوری بود، 

خلاصه کلام این شاهکار رو از دست ندید.