بهترین فیلم‌ها و سریال‌های علمی-تخیلی، فانتزی و ترسناکی که در ماه سپتامبر پخش می‌شوند

فیلم و سریال

فهرست تماشا

بهترین فیلم‌ها و سریال‌های علمی-تخیلی، فانتزی و ترسناکی که در سپتامبر پخش می‌شوند

از «اتاق» تا «اتاق‌های پشتی»، ما شما را پوشش داده‌ایم

نوشته متیو برد
تاریخ انتشار: ۲۷ اوت ۲۰۲۶

با نزدیک شدن به ماه اکتبر و اضافه شدن عناوین ترسناکِ هرچه بیشتر به کتابخانه‌ی سرویس‌های استریم، این گردآورنده‌ی بیش‌ازحد مشتاقِ هرآنچه که حال‌وهوای وهم‌آلود دارد، باید در برابر وسوسه‌ی معرفی تک‌تک آثار ترسناکی که قرار است روی پرده‌های نمایش شما ظاهر شوند، مقاومت کند. به‌زودی... به‌زودی...

خوشبختانه، مجموعه‌ی آثارِ سپتامبر امسال، فهرستی به‌غایت قوی از موفق‌ترین‌های این ژانر را ارائه می‌دهد که هم برای کسانی که در رویای داشتن کارت اعتباری «اسپیریت هالووین» هستند و هم برای کسانی که نیستند، جذاب خواهد بود. از آثار تازه‌اکران که بالاخره راهی خانه‌های شما می‌شوند تا برخی از کلاسیک‌های مدرنِ قدرنادیده، در اینجا بهترین فیلم‌ها و سریال‌های ژانر را برای سپتامبر معرفی می‌کنیم.

انتخاب ماه: اتاق (The Room)
(توبی - ۴ سپتامبر) آیا «اتاق» در این ژانر می‌گنجد؟ نه، از نظر فنی خیر. با این حال، پایبندی به این استدلال بدین معناست که در نهایت باید راهی برای طبقه‌بندی ماهیت «اتاق» پیدا کنید. آیا این کاری است که واقعاً می‌خواهید انجام دهید؟

باور کنید یا نه، «اتاق» تا زمانی که دوستان خوب ما در «توبی» تصمیم گرفتند آن را به کتابخانه‌ی متنوع خود از آثار عجیب و محبوب اضافه کنند، هرگز در هیچ سرویس استریم بزرگی در دسترس نبود. کمیاب بودن نسبی‌اش، آن را به انتخابی آسان برای جایگاه اول تبدیل کرده، اما این صرفاً یک انتخاب برای تنوع نیست. فارغ از رمان‌ها، اقتباس‌ها و میم‌های بسیار، تماشای خودِ «اتاق» همچنان تجربه‌ای منحصربه‌فرد و لذت‌بخش است. یکی از به‌اصطلاح بدترین فیلم‌های ساخته‌شده، در دورانی که چنین دیدگاه‌های بی‌پروا و نسنجیده‌ای کمیاب شده‌اند، بسیار جذاب‌تر به نظر می‌رسد.

آیا از تاریکی می‌ترسی؟ (Are You Afraid of the Dark?)
(توبی - ۱ سپتامبر) «توبی» در آستانه‌ی فصل وهم‌آلود، سریال آنتولوژی ترسناک و محبوب نیکلودئون، یعنی «آیا از تاریکی می‌ترسی؟» را به کتابخانه‌ی خود اضافه می‌کند. اگر با این سریال بزرگ نشده‌اید، نسخه‌ای از «قصه‌هایی از سردابه» را تصور کنید که برای آن دسته‌ی خاص از نوجوانانی ساخته شده که نیکلودئونِ دهه‌ی ۹۰ به‌خوبی زبان‌شان را می‌فهمید. بله، واقعاً خوب است.

خب، شاید برخی بخش‌هایش دست‌کم کمی کلیشه‌ای باشد، اما بخش‌های خوب این سریال به‌طرز شگفت‌انگیزی ماندگار مانده‌اند. برای مثال، اپیزود بدنام «استخر»، همچنان یک کابوسِ خالص و بی‌پرده است. بچه‌هایی که مخفیانه به جنگل می‌روند تا دور آتش، داستان‌های ترسناک تعریف کنند، همچنان حس‌وحالی بی‌نقص دارد.

اتاق‌های پشتی (Backrooms)
(اچ‌بی‌او مکس - ۲۵ سپتامبر) ورود اولین فیلم بلند کین پارسونز (که طبق قرارداد موظفیم یادآوری کنیم تنها ۲۱ سال دارد) به دنیای استریم، به برخی از ما این فرصت را می‌دهد که آن را در فضاهای به‌شدت «لیمینال» (گذار) تماشا کنیم تا بیشترین تأثیر را بگیریم. چه کسی می‌خواهد در راهروهای یک مرکز خرید قدیمی پروژکتور نصب کند؟

صادقانه بگویم، نظرم درباره «اتاق‌های پشتی» کمی متناقض بود. فیلم لحظات درخشانی دارد که با اصرار بر توضیحِ بیش‌ازحدِ برخی عناصرِ معمایی‌اش، تا حدی آن‌ها را تضعیف می‌کند. با این حال، فضای فیلم چیزی نزدیک به بی‌نقص است و همین رگه‌های درخشش، آن را کاملاً ارزش تماشا کردن می‌کند.

حیات والا (High Life)
(توبی - ۱ سپتامبر) خب، توصیه کردن فیلم «حیات والا» ساخته‌ی کلر دنی، نیازمند هشدارهای فراوان است. این فیلمی به‌شدت گیرا و در عین حال عجیب است که بسیاری به دلایل متعددی که از نظر من کاملاً قابل درک است، با آن ارتباط برقرار نمی‌کنند. در واقع، از فکر اینکه به‌طور تصادفی این فیلم را به کسی توصیه کنم که با نیت خیر آن را ببیند و بعد با سوالات منطقی درباره اینکه چرا از او متنفرم نزد من برگردد، عقب‌نشینی می‌کنم.

اما در این داستانِ افرادی که پس از پیامدهای مرموزِ یک ماموریتِ فضاییِ شکست‌خورده، به‌سوی نیستی پرتاب می‌شوند، درخشش بسیاری نهفته است. طرفداران فیلم‌های علمی-تخیلی آوانگارد و تجربی دهه‌های ۶۰ و ۷۰ باید به تماشای این اثرِ اغلب تاریک و همواره زیبا بنشینند؛ اثری که تأملی است بر زندگی و هرآنچه با آن همراه است. فیلم‌های کمی مانند این اثر، پوچی و شگفتی فضا را به تصویر می‌کشند و هیچ‌کدام بازی‌های باورنکردنی رابرت پتینسون و میا گاث را در این مسیر به ما هدیه نمی‌دهند.

تهاجم ربایندگان جسم (۱۹۵۶)
(پارامونت پلاس - ۱ سپتامبر) من نقطه‌ضعف خاصی برای فیلم‌های ترسناک دهه ۱۹۵۰ دارم. دورانی از تجربه‌گرایی که همه‌چیز را در خود داشت؛ از ترفندهای سینمایی پیچیده (ویلیام کسل عزیز، دوستت داریم) تا فیلم‌های ماشین‌رو که صرفاً برای پخش در پس‌زمینه مناسب بودند. اما این دهه همچنین فیلم‌هایی را به ما داد که حقیقتاً جلوتر از زمان خود بودند و تا به امروز به‌طرز شگفت‌انگیزی ماندگار مانده‌اند. «تهاجم ربایندگان جسم» شاید بهترینِ آن‌ها باشد.

اگرچه این فیلم به‌طور قابل‌درکی تحت‌الشعاع بازسازی دهه‌ی هفتادی‌اش (که یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک تاریخ است) قرار گرفته، اما نسخه‌ی اصلی همچنان به‌طرز غافلگیرکننده‌ای تأثیرگذار است. جذابیتی در ایده‌ی «تهاجم به شهرِ دلپذیر» وجود دارد که با پیشروی فیلم به‌سوی پیچش‌های داستانیِ «هیولاها در خیابان افرا می‌رسند»، جای خود را به چیزی شوم‌تر می‌دهد. اگر به دنبال یک اثر علمی-تخیلیِ ترسناک و آرام هستید که همچنان ذهن‌تان را درگیر کند، حتماً آن را ببینید.

پارانورمن (ParaNorman)
(هولو - ۷ سپتامبر) آیا توصیف یک فیلم به عنوان «کاملاً لذت‌بخش» کافی است؟ قرار نیست خیلی‌ها از لذت روی برگردانند (هرچند همه ما کسی را می‌شناسیم که این کار را می‌کند)، اما آیا لذت به‌تنهایی دلیل قانع‌کننده‌ای برای متقاعد کردن کسی جهت تماشای یک اثر است؟ چون در حالی که می‌توانم شما را با نقاط قوت هنری و مضمونی «پارانورمن» متقاعد کنم، این فیلم استاپ‌موشن، بیش از هر چیز، کاملاً لذت‌بخش است.

این فیلم درباره پسری است که از یک موهبت وهم‌آلود برای نجات شهرش از یک نفرین باستانی استفاده می‌کند و کاری را انجام می‌دهد که بسیاری از فیلم‌های دیگر در انجامش شکست می‌خورند: ثبت حس کلاسیکِ ماجراجوییِ دوران کودکی که بسیاری به‌اشتباه آن را به یک دوره یا ژانر خاص نسبت می‌دهند. و بله، این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است.

بیچارگان (Poor Things)
(هولو - ۷ سپتامبر) فیلم «بیچارگان» ساخته‌ی یورگوس لانتیموس از آن دست فیلم‌هایی است که قطعاً در زمان اکران نادیده گرفته نشد (در گیشه موفق بود و در فصل جوایز موفق‌تر)، اما هنوز حس می‌کنیم آن‌طور که باید درباره‌اش صحبت نمی‌کنیم. این فیلم، در میان چیزهای دیگر، یکی از بهترین آثارِ «فرانکنشتاین» است که احتمالاً تا به حال دیده‌ایم و الگویی برای چگونگی استفاده‌ی بی‌نقص از مارک رافلو.

داستانِ سوژه‌ی آزمایشی به نام بلا بکستر که ذهن یک نوزاد و بدن یک زن را دارد، دقیقاً همان‌قدر «عجیب» است که از یورگوس لانتیموس با چنین پیش‌فرضی انتظار دارید. با این حال، فیلم به‌طرز تکان‌دهنده‌ای زیبا، حقیقتاً خنده‌دار و بررسیِ اغلب عمیقِ کشمکش‌ها و ضرورتِ حفظ حسِ شگفتی در دنیایی است که مصمم به گرفتنِ چنین چیزهایی از ماست.

جنگ ستارگان: مندلورین و گروگو
(دیزنی پلاس - ۲ سپتامبر) حرف‌های زیادی درباره «مندلورین و گروگو» وجود دارد و بسیاری از آن‌ها از زمانی که این فیلم در اوایل تابستان امسال به یک اثر بلاک‌باستریِ بحث‌برانگیز تبدیل شد، بارها و بارها تکرار شده‌اند. در تمام این مدت، این ایده مطرح بود که اگر فیلم به‌عنوان یک تجربه‌ی بلاک‌باستری که آینده‌ی جنگ ستارگان به آن گره خورده تبلیغ نمی‌شد و اجازه داشت در سرویس استریم با شرایط خودش دیده شود، استقبال بهتری از آن می‌شد.

خب، حالا فرصت آن را دارید که به‌سادگی از «مندلورین و گروگو» در خانه لذت ببرید. آیا بی‌نقص است؟ اممم... نه. آیا دنباله‌ای به‌شدت سرگرم‌کننده برای این مجموعه است که به‌اندازه‌ی کافی مستقل به نظر می‌رسد تا بدون نیاز به انجام تکالیفِ پیش‌نیاز، آن را تماشا کنید؟ بله، دقیقاً همین‌طور است.

سه هزار سال حسرت
(توبی - ۱ سپتامبر) شنیدن اینکه اثرِ موفقِ بعدیِ جورج میلر پس از «مد مکس: جاده خشم»، یک داستان عاشقانه درباره‌ی غول چراغ جادو با بازی ادریس البا و تیلدا سوئینتن خواهد بود، واکنش‌های فراوانی را برانگیخت. در واقع، کل بحثِ «دنباله‌ی جاده خشم» تا حدی بر این سایه انداخت که این فیلم واقعاً چقدر اثر فوق‌العاده‌ای است.

برخلاف آنچه تبلیغاتِ تا حدی پرطمطراقِ فیلم به شما القا می‌کند، «سه هزار سال حسرت» در واقع فیلمی بسیار شیرین است که اساساً یک آنتولوژیِ پیچیده محسوب می‌شود. نادر است که چنین داستان عاشقانه‌ی فانتزیِ خالصی را با هدایتِ یک دستِ استادانه و با کمک بازیگرانی واقعاً باورنکردنی ببینیم، اما این دقیقاً همان چیزی است که در این فیلم خواهید یافت؛ فیلمی که به نظر می‌رسد افراد بسیار کمی به آن فرصت تماشا داده‌اند.